RSS
 

wolni od kuszenia?

10 sie

„Jezus daje świadectwo, że możliwa jest wolność od zła, od grzechu, ale nie od pokus. Od kuszenia nie był wolny nawet sam Bóg-Człowiek. Miejmy więc tego świadomość! (…)

Co należy czynić?

Zasadnicza sprawa: nie zawierać jakiegokolwiek kompromisu ze złem, bo on jest, choć fragmentaryczną, ale zawsze akceptacją zła. Nawet częściowa aprobata prowadzi do przyjaźni ze złem a i w konsekwencji do dalszego, nieustannego kuszenia. Ten kompromis kończy się klęską (…)

Bardzo ważną, może nawet najważniejszą sprawą, jest nieustanna modlitwa o dar siły w walce ze złem. Już sama modlitwa jako akt woli stanowi formę “deklaracji” trwania przy Bogu. Trwanie przy Nim zdecydowanie czyni nas odpornymi na kuszenie, co nie oznacza, że wolnymi od pokus!”

Piotr Lubiński, styczeń/luty 2005.

fragment homilii zaczerpnięty ze strony:   http://www.bkaznodziejska.pl/pg/pl.html

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii znalezione

 

ludzie idący za Panem

05 sie

„Przypatrz się dobrze tym (…), a uznasz, że to są albo ludzie serca i umysłu anielskiego, albo Aniołowie w ludzką postać przybrani; (…)

Twarz wesołą i przyjemną pokazują, albowiem wszystkie przypadki wesołem przyjmują sercem. Nogi, ręce i głowę odkryte noszą, bo wszystkie zamysły, żądze i prace ich innego celu nie mają, prócz chwały Bożej.

 

św. Franciszek Salezy, Filotea, fragment części I, 1608 rok

 

na każdym miejscu i o każdej godzinie…

03 sie

„Wszędzie, na każdym miejscu, o każdej godzinie i o każdej porze, codziennie i nieustannie wierzmy wszyscy szczerze i pokornie, nośmy w sercu i kochajmy, czcijmy, uwielbiajmy, służmy, chwalmy i błogosławmy, wychwalajmy i wywyższajmy, wysławiajmy i dzięki składajmy najwyższemu Bogu wiecznemu, Trójcy i Jedności, Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, Stwórcy wszystkich rzeczy i Zbawicielowi wszystkich w Niego wierzących, ufających i miłujących Go, Temu, który nie ma początku i końca, który jest niezmienny, niewidzialny, nieomylny, niewysłowiony, niepojęty, niezgłębiony, błogosławiony, chwalebny, przesławny, wywyższony (…)”

św. Franciszek z Asyżu, Reguła niezatwierdzona, Rozdział 23. (XIII wiek)

 

czym jest kierownictwo duchowe?

25 lip

„Praktyka kierownictwa duchowego istnieje od kiedy istnieje człowiek, – mężczyzna czy kobieta – który zapytując samego siebie o swoje ostateczne przeznaczenie, nieznane i tajemnicze, wsłuchuje się w drugiego człowieka, – mężczyznę czy kobietę – który bardziej jest wprawny w trudnej wędrówce życia wewnętrznego, który jest w stanie – w oparciu o własną wiedzę i osobiste doświadczenie – prowadzić go trudnymi ścieżkami, nie tylko tam, dokąd on sam dotarł za cenę wielkiego trudu, walki, pokuty, upadków, porażek i ciągłego zaczynania od nowa, ale także i dalej, w imię doświadczenia drugiego człowieka, wypracowanego długą, zaangażowaną pracą. Doświadczenie ludzkie wagi zasadniczej.

Praktyka uniwersalna, obecna we wszystkich kulturach, we wszystkich czasach i wszystkich miejscach. (…) każda religia zna to doświadczenie, tą praktykę, która wprowadza do samego serca danej religii. Złożony stosunek mistrz/uczeń, który się z niej rodzi ma bardzo szczególny charakter, nadzwyczaj wywyższony: Kierkegaard nazywa ją najwyższą możliwą formą relacji ludzkiej, przewyższającą nawet samą przyjaźń.”

Romana Guarnieri, fragment artykułu Nec domina nec ancilla, sed socia. Tre casi di direzione spirituale tra Cinque e Seicento, opublikowanego w Women and Men in Spiritual Culture w 1986 roku, w przekładzie (prawdopodobnie) A. Palety

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii fragmenty książek

 

lenistwo w wakacje?

20 lip

„Wszyscy bracia „niech starają się gorliwie przykładać do jakiejś dobrej pracy”, bo napisane jest: „Zawsze czyń coś dobrego, aby diabeł zastał cię zajętym„.I także: „Lenistwo jest nieprzyjacielem duszy”.Dlatego słudzy Boży powinni zawsze oddawać się modlitwie lub jakiemuś dobremu zajęciu.”

św. Franciszek z Asyżu, Reguła niezatwierdzona, napisana dla Zakonu Braci Mniejszych, Rozdział 7. (XIII wiek)

 

nieustannie uważać

14 lip

„I bardzo wystrzegajmy się złości i przebiegłości szatana, który nie chce, aby człowiek miał umysł i serce skierowane do Pana. I krążąc usiłuje pod pozorem jakiejś nagrody lub korzyści pociągnąć serce człowieka i zdusić w jego pamięci słowo i przykazania Pańskie, i chce omamić serce ludzkie sprawami i troskami świata i zamieszkać w nim (…).”

św. Franciszek z Asyżu, Reguła niezatwierdzona, Rozdział 22. (XIII wiek)